زندگی سیبی است گاز باید زد با پوست

بارون ریزی در حال باریدن هست. موهام تقریبا خیس شده، نگاهی‌ به چکمه هام میندازم و مثل همیشه یاد رضا خان میفتم با دیدن چکمه. به هر حال چکمه اگه اقتدار نیاره واسهٔ من حداقل حفاظت از خیس شدن پاچهٔ شلوار رو داره.

وارد کافه آروما میشوم. یک جوّ روشنفکر مأبانه غلیظی در فضا حاکم هست. یک مردی که ریش و سیبیل نارنجی رنگی‌ داره و یک کلاه کپ سرش هست، رو به سمت پنجره نشست و بیرون را تماشا میکنه. یک سری روزنامه‌های محلی هم هست که از دور جذاب به نظر میاد. کلا اینکه فضا‌ها شخصیت دارن منو به وجد میاره. یاد سیمون و سارتر می‌‌افتم. احتمالا کلی‌ از فلسفه بافی‌هاشون را تو یک همچین فضاهایی کردن. دوست دارم یک سوپ گرم با نون تازه پخت شده بگیرم و ببینم بعدش من در همچین فضایی چه خزعبلاتی می‌تونم بگم. 

رنگ، بو، مزه، صدا، فضا پر از اینهاست. فضا پر از آدم هست، فضا در هر لحظه پر از کلام، حرکت، رفتار، نگاه و حس هست. در هر ثانیه، در هر نقطه از کرهٔ زمین که قابل سکونت باشه همهٔ این اتفاق‌ها در حال افتادن هست.منم الان دارم یکیشو ایجاد می‌کنم. عجب حس جالبیه، بخشی از یک تجربه‌ی جهانی‌ بودن. من با همهٔ آدم‌هایی که الان در این دوره زندگی‌ می‌کنن یک نسبت دارم، و اون اینه که هممون ثانیه‌ها و دقایق یکسانی را داریم می‌گذرونیم، حالا هر کسی‌ به یک شکل، احتمالا به اندازهٔ همهٔ این ادامها روش زندگی‌ و گذروندن زمان وجود داره. 

خوب به هر حل من سیمون نیستم ولی‌ دوست داشتم هم زمان باهاش زندگی‌ می‌کردم، وقتی‌ که اونها تو فرانسه داشتن ۱۰۰ سال جلوتر از زمان خودشون زندگی‌ میکردن یا وقتی‌ که فروغ همینقدر جلوتر از فرهنگ و افکار پیش میرفت....

بارون هنوز می‌‌باره.

| ۱۳٩٢/۸/٢٠ | ٧:٥٢ ‎ب.ظ | setare نظرات () |

Design By : shotSkin.com